Tijd om zelf mijn hart te volgen

Tijd om zelf mijn hart te volgen

 

 

Gister was ik in Aarle-Rixtel om mijn diploma in ontvangst te nemen. Aarle-Rixtel? Diploma? Dat zit zo.

 

Ik wilde eigenlijk al heel lang coach worden. Maar steeds gaf ik mezelf een excuus: ik heb nu geen geld voor zo’n opleiding, er zijn al zoveel coaches. Dus deed ik niets met die wens. Wel startte ik in 2018 als vrijwillig coach/mentor bij de Rotterdamse Douwers. Een stichting die hulp biedt aan Rotterdamse jongeren die extra uitdagingen hebben in het leven. Dat beviel goed. Wel miste ik een soort leidraad. Was het nu wel goed wat ik deed? En voor iemand die anderen aanmoedigt om je hart te volgen, besloot ik eind 2019 dat het tijd werd om dat zelf ook te doen. Ik koos voor een opleiding bij de Associatie voor Coaching in … Aarle-Rixtel, Brabant.

 

Mijn doelen toen ik begon in november: ik wilde heel veel oefenen, ik wilde sowieso mijn diploma halen en ik besloot dat ik een hele goede coach wilde worden. In het leerproces is het de fase van onbewust onbekwaam. Je weet niet wat je fout doet, want de kennis hoe het wel zou moeten heb je nog niet. Dus de eerste trainingsdagen voelden goed en comfortabel. De mede-cursisten waren vriendelijk en net zo enthousiast. Ik zat lekker in m’n comfort zone. Een beetje zoals de herfst toen. Het was niet te koud, het was niet te warm. En er was nog volop zon. Mijn coach-toekomst zag er zonnig uit. Leerzones

 

Daarna kwam de volgende fase: die van bewust onbekwaam. Nu wist ik globaal hoe het moest of hoort, dat vak van coachen. Alleen wilde dat in de praktijk niet meteen lukken. Dat merkte ik toen ik aan de slag ging met de oefen-coachees. En tijdens de trainingsdagen als onze oefengesprekken werden opgenomen en de trainer daarna feedback gaf. De comfort zone werd verruild voor de leer zone. Die voelde ongemakkelijk en maakte me soms onzeker.

 

We moesten alle oefengesprekken opnemen en bij het terugluisteren van de gesprekken hoorde ik mezelf suggestieve vragen stellen. Of bleek dat ik het gesprek niet goed had opgenomen. Inmiddels was het winter geworden. Er leek niets op te bloeien in deze fase. Er was geen zichtbare ontwikkeling. Ik vroeg me soms af of ik het wel zou redden. Of ik wel een goede coach zou worden. De fase van bewust onbekwaam is een echte uitdaging.

 

We gingen door met oefenen, online, via Zoom of anders op anderhalve meter afstand. Langzaam maar zeker begonnen de inspanningen vruchten af te werpen.  De volgende fase brak aan, die van Bewust bekwaam. Ik begon het coachen in de vingers te krijgen. Het ging steeds gemakkelijker. De fase van bewust bekwaam is leuk. Het is superfijn om te merken dat het lukt. Ik had mooie gesprekken met de oefen-coachees. En ik was niet alleen in ontwikkeling, de oefen-coachees waren dat ook. Er gebeurden mooie dingen. Ook grappig: inmiddels was de lente aangebroken. De dagen werden lichter en warmer. Alles om me heen stond in bloei. Het vertrouwen was terug.

 

De volgende fase is die van Onbewust bekwaam. Ik had dat zelf nog niet zo door, maar mijn oefen-coachees wel. Toen de oefengesprekken waren afgerond, kreeg ik een mooi bedankkaartje met de tekst: je was voor mij een echte coach. Van andere coachees kreeg ik bloemen. Op de evaluatieformulieren las ik dat ze mij down to earth vonden en empathisch. Een ander gebruikte de woorden veilig en deskundig.

leercirkel Maslow

Ik vond de bloemen en het kaartje echt leuk om te krijgen, maar het mooiste was toch wel om getuige te zijn van de ontwikkeling en transformatie van mijn oefen-coachees. En om nog even bij de seizoen-metafoor te blijven: de zomer was aangebroken. Tijd om na alle analyses en reflecties te ontspannen en te oogsten. En het diploma in ontvangst te nemen!

 

Ik heb een mooie coachruimte gevonden in Rotterdam. Die ga ik gezellig maken. Ik ga me aanmelden bij Nobco, de beroepsvereniging en CoachFinder, het platform van Psychologie Magazine waar mensen makkelijk en laagdrempelig een coach kunnen vinden. En wie weet: misschien volg ik opnieuw een training aan de Associatie voor Coaching. Een dikke dankjewel aan iedereen die mij heeft geholpen op dit pad!

 

Het verlangen naar goedkeuring

Het verlangen naar goedkeuring

 

Onlangs las ik het boek Moeders en dochters van Annette Heffels, psycholoog en al jaren columnist van het weekblad Margriet. Dat blad zat in de leesmap die wij vroeger thuis hadden en als nieuwsgierige puber las ik vaak haar columns. Dus toen ik het boek in de bieb zag, nam ik het spontaan mee. Ik herkende veel in wat ze schrijft over de relatie met je moeder. Ik moest er af en toe om glimlachen. Bijvoorbeeld om deze passage:

 

‘Luchtig zegt ze: ‘Wat jammer toch dat je mij vroeger niet gedwongen hebt om door te gaan met pianoles. Dan was ik nu een heel stuk verder geweest.’ Van verontwaardiging verslik in me in de thee die ik in het kader van een gezellig gesprek met mijn volwassen dochter heb gezet.’

 

Zo’n opmerking heb ik, jaren geleden, ook gemaakt bij mijn moeder maar in plaats van pianoles ging dat over school en dat ik regelmatig spijbelde. Ik sluit niet uit dat ik in de toekomst ook zo’n soort gesprek voer met mijn dochter.

 

Een hoofdstuk gaat over onzekerheid en zelfvertrouwen. Het geeft goed weer waarom de relatie met onze moeders en dochters soms zo ingewikkeld is. De ene generatie vindt andere dingen belangrijker dan de andere generatie. Dus doe je het anders maar tegelijkertijd is er ook het verlangen van goedkeuring van je moeder. Omdat het hoofdstuk goed aansluit bij dit blog, volgt hier de tekst. Met dank aan Annette Heffels en uitgeverij het Spectrum!

 

‘In mijn pogingen om het leven te begrijpen, in ieder geval dat van mezelf, verdiep ik me vaak in mijn moeder en mijn dochters. Onze gezamenlijke levens bestrijken nu ongeveer een eeuw. Dat mijn moeder dood is, verandert daar niets aan, want hoezeer leeft ze nog in mij. Zo vraagt ze mij bezorgd af wanneer mijn kinderen zich nu eens settelen. Toen zij zo oud was als mijn oudste dochter, was ze al getrouwd en spaarde ze met mijn vader voor een eigen huis en voor onze studie.

Toen ik zo oud was, was ik al gescheiden maar had ik wel het inkomen om me dat te kunnen veroorloven. Mijn dochters hebben na nadenken en uitproberen een grote liefde gevonden, maar vinden dat allerminst reden om te trouwen. Wel denken ze alvast na over kinderen die ze willen, straks, als ze volwassen zijn. Ze hebben weinig geld en geven dat onbekommerd uit.

Mijn moeder maakte zich altijd zorgen over geld en was er voortdurend op bedacht dat de armoede weer zou toeslaan, net als in haar jeugd. Wij, haar dochters, moesten het beter krijgen dan zij. Dat plan lukte, zij het dat haar dochters, zoals alle kinderen die het beter hebben dan hun ouders, niet van harte en zonder schuldgevoel dat verdiende geld kunnen uitgeven. Mijn dochters, die waarschijnlijk nooit zoveel zullen verdienen als hun ouders, kunnen dat dan weer wel. Zorgeloos en met nauwelijks geld op zak reizen ze af op een goedkoop ticket. Dat lijkt mij vooruitgang, al denkt mijn moeder van niet.

Ook vooruitgang is volgens mijn moeder het zelfvertrouwen dat ik zie in mijn dochters. Mijn moeder had op hun leeftijd niet de kleding of de kennis om zich zeker te voelen, maar had wel geleerd om haar onzekerheid te camoufleren. In mijn jeugd en tot ver daarna wist ze alles zeker. Wat hoorde en vooral wat niet. Haar zekerheid heb ik nooit gehad. Dat vond mijn moeder ook niet nodig. Ze was wel trots op ons, maar dat zei ze tegen anderen, niet tegen ons, want in die tijd dachten moeders dat dochters daar verwaand van zouden worden en bescheidenheid sierde de vrouw. Dus ik voelde me zelfs onzeker over mijn onzekerheid, omdat ik ook wel doorhad dat je als volwassen, werkende vrouw zelfvertrouwen moest uitstralen.

Ach, die onzekere vrouwen van mijn generatie. Opgevoed zoals het hoorde en daarna werd moeder en echtgenote zijn ineens een vak waarin je kon mislukken, met als gevolg scheidingen en ongelukkige kinderen, die in therapie moesten om over je heen te komen.

Mijn dochters zijn veel zekerder van zichzelf. Ik heb hen overstelpt met complimenten en die zijn aangekomen. Meestal leidt dat tot tevredenheid bij mij. Soms tot een beetje zelfmedelijden omdat zowel mijn moeder als mijn dochters vonden dat eerlijke kritiek goed voor mij was. Dus waar had ik mijn zekerheid vandaan moeten halen? Maar ik geloof dat vrouwen door de generaties heen leren. Ik ben benieuwd naar mijn kleindochters.’  

 

Als ik nog eens begin met een podcast-serie, zou ik Annette Heffels graag interviewen. Volgende week gaat mijn blog over hospiteren en jezelf, als aankomend student, staande houden na een paar afwijzingen. Stay tuned!

 

Link naar het boek Moeders en dochters van Annette Heffels
 
Foto: Shirley van der Schans
Op een fijnere manier omgaan met fouten

Op een fijnere manier omgaan met fouten

 

Een van mijn best gelezen blogs op LinkedIn gaat over fouten maken. Dat verbaast me niets, maar het is wel interessant. Want een fout maken is gewoon echt vervelend. Het heeft een paar negatieve consequenties. Ten eerste kost een fout vaak tijd of geld. Een fout kan irritatie geven, bij de klant, bij een collega of bij je manager. Het geeft bijna altijd stress. En aan een fout maken zit risico. Soms verwaarloosbaar maar soms met grote gevolgen. Een promotie die niet doorgaat of een klant die het jaarcontract daarom niet wil verlengen. Daarnaast doet het iets met je gevoel van eigenwaarde omdat schaamte een rol kan spelen. Hoe fijn is het niet als je collega je opbeurt omdat ze die fout ook wel eens maakt.

 

Manier waarop het niet werkt in plaats van ‘fout’

Sommige mensen kunnen echter prima met fouten omgaan. Uitvinder Thomas Edison is een bekend voorbeeld. Voordat de gloeilamp goed werkte, had hij 10.000 eerdere pogingen gedaan. Hij zag dat niet als 10.000 fouten of mislukte pogingen. Hij had gewoon 10.000 manieren gevonden waarop het niet werkte.

 

Michael Jordan heeft ook een andere kijk op fouten:

 

‘Ik heb in mijn carrière meer dan 9000 worpen gemist. Ik heb bijna 300 wedstrijden verloren. Zesentwintig keer was het aan mij om het winnende shot te nemen en miste ik. Keer op keer heb ik gefaald. En dat is waarom ik succes heb.’

 

Springplank in plaats van ‘fout’

En nog een voorbeeld (weer uit Amerika): Arianna Huffington, oprichter van de Huffington Post en auteur van het boek De slaaprevolutie, kreeg in haar jeugd steevast van haar moeder dit te horen:

‘Een fout maken is niet het tegenovergestelde van succes, een fout is een springplank naar succes.’ En zegt ze verder: ‘als je niet vaak faalt, leg je de lat niet hoog genoeg.’

 

Het is waarschijnlijk ook gewoon een typisch Amerikaanse denkwijze. Failliet gaan wordt daar ook niet gezien als falen. Misschien komt het door onze calvinistische inslag. Misschien is het te frivool om een fout als iets positiefs te zien. Maar als het gaat om innoveren, zijn de Amerikanen natuurlijk wel leading. Denk aan Apple, SpaceX en Tesla.

 

Onvoorzien leermoment in plaats van ‘fout’

Ik heb toch nog een Nederlander kunnen vinden die op een positieve manier kijkt naar iets dat niet goed gaat. Boyan Slat die met zijn uitvinding de plastic soep uit de oceaan opruimt, noemt fouten een ‘onvoorzien leermoment’.

 

Op Nederlandse scholen is er gelukkig steeds meer aandacht voor de voordelen van fouten maken, dankzij het werk van (de Amerikaanse!) Carol Dweck. Door fouten te maken en veel te oefenen, maken de neuronen in de hersenen nieuwe, sterkere verbindingen. Deze sterkere verbindingen maken je slimmer. Over die mindset en Carol Dweck schreef ik eerder dit blog en deze.

 

Anders omgaan met ‘fouten’

Dus ja, de ‘psychologie van fouten maken’ is interessant. En er op een andere manier naar kijken ook. Ik moet eerlijk bekennen dat het mij wel wat tijd heeft gekost om makkelijker met fouten om te gaan. Inmiddels gaat dat heel behoorlijk. Gister nog: ik had drukwerk besteld voor een workshop. Een kaart formaat ‘ansicht’. Maar ik had het fout gedaan en de kaart was twee keer zo groot geworden. Geen ramp natuurlijk. Dus ik haalde mijn schouders op en ging verder. Vroeger had ik dat op zijn minst stom van mezelf gevonden. Fijn om die vooruitgang te merken. Hopelijk geldt dat, als lezer van mijn blog, ook voor jou!

 

Leuk als je een reactie achterlaat in de comments!

 
Photo by Sarah Kilian on Unsplash
Jezelf overwinnen – ontmoet Amy Purdy

Jezelf overwinnen – ontmoet Amy Purdy

 

Ken jij Amy Purdy? Ik had nog nooit van deze Amerikaanse vrouw gehoord totdat ik een filmpje van haar zag op Instagram waar ze een schrijftip geeft. Ze vertelt in het filmpje dat ze, lang geleden, was gevraagd een Ted talk te geven en maar niet verder kwam met de voorbereiding. Vervolgens deelt ze enthousiast een mooie schrijftip.

 

Ted talks kijken

Nou kijk ik graag Ted talks. Zo graag dat ik lang geleden een smalende opmerking kreeg van zoonlief, toen nog volop in de pubertijd: “jullie gaan zeker weer heel de avond Ted talks kijken?”. Voor hem het toppunt van een oersaaie zaterdagavond en hij holde daarna snel de deur uit, op zoek naar leuker vertier. Dus ja, natuurlijk wilde ik deze Ted talk ook zien.

Inmiddels is het leven van Amy Purdy flink veranderd. Alles waar ze in deze speech uit 2011 nog van droomt is uitgekomen. En dat is bijzonder, want Amy Purdy mist haar beide onderbenen. Die verloor ze nadat ze als 19-jarige een bacteriële hersenvliesontsteking kreeg en bloedvergiftiging. Ze deed drie keer mee aan de Paralympische Spelen en won steeds zilver of brons. En, geloof het of niet, in 2014 danste Amy Purdy de sterren van de hemel tijdens Dancing with the Stars en bereikte ze met haar danspartner zelfs de finale.

 

Belangrijke lessen

Als je haar ziet spreken, word je herinnerd aan een paar belangrijke dingen in het leven:

  • Overal is een oplossing voor
  • Hard werken loont
  • Alles is relatief
  • Volg je hart
  • Je kunt meer dan je denkt.

 

Visualisatie

Ze geeft tevens een mooi voorbeeld van een visualisatie. Amy Purdy gebruikt haar verbeeldingskracht en ziet zichzelf in gedachte met flinke vaart snowboarden en voelt de wind langs haar gezicht. Haar speech duurt negen minuten. Ik vind het een knap en inspirerend verhaal. Benieuwd wat jij ervan vindt!

 
Foto: https://furthermore.equinox.com/articles/2018/08/q-a-amy-purdy

 

Pin It on Pinterest